Tell them the fairytale gone bad...

Πολλά από τα τραγούδια που ακούω τελευταία περιλαμβάνουν σε κάποιο από τους στίχους τους τη λέξη "fairytale". Μια συζήτηση που είχα πριν με τον Α. με έβαλε σε σκέψεις. Ή μάλλον μου "δημιούργησε" έμπνευση.
Ο Α. πιστεύει ότι όλα τα παραμύθια (fairytales) έχουν πάντα καλό και ευχάριστο τέλος. Εξού άλλωστε, όπως λέει, και ο όρος τους. Σύμφωνα με το wikipedia fairytale είναι μια ιστορία με ήρωωες φανταστικούς, μάγισσες, ξωτικά, γίγαντες, ζώα που μιλάνε και γενικά κάθε τι που το ανθρώπινο μυαλό το θεωρεί "φανταστικό". Κάτι για να περνάει η ώρα του, κάτι μακριά από το δικό του πραγματικό κόσμο. Συνέπως, πάντα έχει καλό τέλος η ιστορία.
Δεν κάνω αυτό το post με σκόπο να γράψω για την Κοκκινοσκουφίτσα και τον Κακό Λύκο, ούτε για τα Τρία Γουρουνάκια, ούτε για τίποτα από όλα αυτά. Ο λόγος που κάνω το συγκεκριμένο post είναι γιατί πολύ απλά πιστεύω ότι τα παραμύθια μπορούν να έχουν άσχημο τέλος.
Και έτσι ερχόμαστε στη δική μου πλευρά της ιστορίας. Παραμύθι δεν είναι πάντα κάτι φανταστικό. Παραμύθι είναι, για 'μένα, αυτό που ο καθένας μας θέλει να είναι. Μια δικιά μας ιστορία, γεγονότα της πραγματικής ζωής που για μας φαντάζουν σαν ένα παραμύθι. Όμως αυτά τα γεγονότα και αυτές οι ιστορίες, δεν είναι σαν την Κοκκινοσκουφίτσα που γλίτωσε από τον Κακό λύκο στο τέλος. Αυτά τα γεγονότα ή τουλάχιστον μερικά από αυτά (μη τα βλέπουμε κι όλα μαύρα), μπορούν να έχουν και άσχημο τέλος.
Όχι, σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητώ τα κλασσικά παραμύθια με τους απίστευτους αυτούς ήρωες, απλά μεταφέρω τον όρο "παραμύθι" στην αληθινή ζωή.
Όπως και να 'χει, αυτή είναι η άποψη μου.. Τα παραμύθια δεν είναι πάντοτε και εξ' ολοκλήρου φανταστικά, δεν έχουν πάντα ευχάριστο τέλος, αλλά τουλάχιστον μένουν πάντα "παραμύθια" στην καρδιά μας.
Ώρα είναι λοιπόν, έγω και η ζεστή κούπα καφέ που μου κάνει παρέα και απόψε (έτσι γιατί γουστάρω το γαλλικό!!), να σας αφήσουμε.

Fairytales don't always have a happy ending, do they? ;)

Σσσσσσς... Μυστικό.

Όλα τελειώνουν φωνάζουν οι γύρω μου
όμως εγώ έχω κάτι να πω
μυστικό σ' αγαπάω για πάντα
μυστικό μακριά σου δεν ζω.
Όταν κοιτάζω τα βράδια τα αστέρια απ' τον ώμο σου
θυμάμαι τόσα και κάνω και 'γω
μια ευχή να κρατήσει για πάντα αυτό
μια ευχή να σε έχω όσο ζω.

Δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα ζήσω
χωρίς να σε έχω συνέχεια κοντά μου
κι όταν πέφτει η βροχή πάντα εγώ θα γελώ
γιατί έχω εσένα καρδία μου
κι όταν πέφτει η βροχή πάντα εγώ θα γελώ
γιατί έχω εσένα εδώ.

Αναρωτιέμαι τι γίνεται μέσα μου
γιατί τα μάτια μου είναι υγρά
μυστικό αγαπάω για πρώτη φορά
μυστικό που εμάς αφορά.
Κάνω προσπάθεια γιατί μας βλέπει κόσμος τώρα
να κρατηθώ γιατί η αγάπη πονά
και γελά σαν παιδί που του τάζουν πολλά
σ' αγαπώ σ' αγαπώ έτσι απλά.

Δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα ζήσω
χωρίς να σε έχω συνέχεια κοντά μου
κι όταν πέφτει η βροχή πάντα εγώ θα γελώ
γιατί έχω εσένα καρδία μου
κι όταν πέφτει η βροχή πάντα εγώ θα γελώ
γιατί έχω εσένα εδώ.


Πρώτη εκτέλεση: Πέγκυ Ζήνα

Και μετά δε μιλάμε πολύ...

Θέλω να γράψω, αλήθεια είναι θέλω να γράψω, να κάνω ποστ τις σκέψεις μου, αλλά δεν μπορώ. Νιώθω πως χάνομαι. Κοιτάω εδώ και μισή ώρα την οθόνη και σκέφτομαι. Σκέφτομαι όμως δεν μπορώ να τα "βάλω σε τάξη" όλα αυτά, έτσι ώστε να κάνω ένα κατανοητό ποστ. Μου λίγο αδύνατο όσο και αν προσπαθώ τόση ώρα. Γι' αυτό για ακόμα μια φορά θα γράψω ό,τι σκέφτομαι, όπως το σκέφτομαι, χωρίς να μπω στον κόπο να συντάξω μία κανονική πρόταση, χώρις να μπω στον κόπο να διαβάσω πριν πάτησω το κουμπι "publish post" αν αυτά που γράφω τόση ώρα βγάζουν κάποιο νόημα. Έχω χάθει. Και πάλι. Στις σκέψεις και στις αναμνήσεις μου, καλές ή "κακές". Όλα γυρίζουν γύρω από ένα θέμα, μια ιστορία, ένα πρόσωπο. Οι σκέψεις μου, οι αναμνήσεις μου, η ζωή μου.


Στις βραδινές περιπλανήσεις μας
μες στης πόλης τον αχό
τις θαμπές φωνές των άγνωστων
σκορπάει ο αέρας εκεί κι εδώ

Μου κρατάς το χέρι σε κρατώ
με κοιτάς για μια στιγμή
το μεγάλο μας το όνειρο
σου εξηγώ με ένα φιλί

Και μετά δεν μιλάμε πολύ
γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή
Με το βλέμμα στους περαστικούς
να ‘χα χίλιες σιωπές να ακούς

Στις βραδινές περιπλανήσεις μας
στης καρδιάς τις διαδρομές
πώς γεμίζει η νύχτα χρώματα
πώς φωτίζονται οι σκιές

Και δεν βρίσκω λόγια να σου πω
γιατί όλα έχουν φωνή
το μεγάλο μας το όνειρο
σου εξηγώ με ένα φιλί

Και μετά δε μιλάμε πολύ
γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή
Με το βλέμμα στους περαστικούς
να ‘χα χίλιες σιωπές να ακούς...